سلام

وای سلام به همگی!!!!!!!!!!!!!

چقدر دلم برای یک زندگی الکترونیکی تنگ شده بود . چقدر خانه داری و بچه داری تکرای و ملال آوره.دلتنگ همه تون بودم . آزی جونم عروسیت مبارک (البته با تاخیر فراوان ) . ممنون از اظهار لطف های فراوونتون توی کامنتها چه خصوصی و چه غیر از اون . باورتون نمیشه که 2 تا بچه چقدر وقت آدم رو میگیره و سخته . همش فکر میکردم زحمتها و کارای 1 بچه رو وقتی ضربدر 2 بکنید قضیه حل میشه اما بدونین که اگه در 10 به توان 2 هم ضرب کنید هنوز هم گویای عمق فاجعه نیست !!!!!!!!!!!!!

من علاوه بر اون مرخصی 6 ماهه ، یک ماه استحقاقی و 3 ماه هم مرخصی بدون حقوق گرفتم و اواخر دیماه انشاالله برمیگردم سر کار . ولی به نظر من زندگی یه زن توی خونه واقعا بسته و محدوده. زندگی اجتماعی یه زن با کار بیرون از خونه کامل میشه .سخته ولی همون تعاملات اجتماعی بیرون از خونه کلی روحیه زن رو شاد و باز میکنه .

پارمیس من 24 اسفند 1390 بدنیا اومد. الان پرنیان 5 ساله من کنارم نشسته و داره پفک میخوره و پارمیس 8 ماهه من هم روی پام نشسته و مدام شیطنت میکنه . دیگه روده درازی نکنم و برم که الان زندگیم میره روی هوا !!!!!!!!!!! یه عکس از 2 ماه پیش بچه ها براتون میذارم . دوستدار همیشگیتان هستم .

پاییز 96...